ENG | NL

Jaar

2016

Life of Ornament

Life of Ornament

Side-programme

Een bijzonder cross-over project tussen cultureel erfgoed en time based media.

In het kader van Life of Ornament vindt u hier op de klankatlas een drietal geluidsfragmenten. Een muziek compositie (Marc Alberto), een lezing (Jac van den Boogard) en een verklankt gedicht (Maarten van den Berg/Marc Alberto)

Klik op de onderstaande links om de geluidsfragmenten te beluisteren.

FLOWER SONG/ SECRET LIFE OF ORNAMENT (6’30″) / Marc Alberto

De ‘Eiffel’ vertelt, zonder dat je het ziet, een geschiedenis vol menselijke en onmenselijke verhalen, werkers en “koningen”, de grote luide nieuwe stoommachines, de schoorstenen – altijd in volle bloei. Maar ook als je heel goed luistert naar het aardewerk zelf ontdek je verborgen verhalen. Zo ontstond de compositie “Flower Song”, waarin klanken van Maastrichts keramiek met muziekinstrumenten versmelten. Een abstract lied over de geheimen achter de iconische gevel.

“Flower song/Secret life of ornament” is geschreven voor keramiek tegels, saxofoon ensemble, clavecimbel, synthesizer en percussie. Met dank aan Intro (Maastricht).

SPHINX, EEN GESCHIEDVERHAAL / Jac van den Boogard

(Kunst)historicus Jac van den Boogard neemt u in zijn verhaal mee in de ontstaansgeschiedenis van de Sphinx en oprichter Petrus Regout. Ook zoomt hij kort in op een paar ontwerpers en de sociale condities in de oude fabriek. Verder komen de bijzondere gebouwen van de voormalige Sphinxfabriek aan bod en welke rol deze monumenten in het heden hebben of in de nabije toekomst gaan krijgen.

NAAMLOOS ZWEET (4.min)  / Maarten van den Berg (Muziek: Marc Alberto)

Het gedicht ‘naamloos zweet’ van Maarten van den Berg staat opgetekend in het boek ‘het scherp van de stroper’, een autonome zoektocht van de dichter samen met fotograaf Bert Janssen over hun verhouding met de stad en haar geschiedenis. Een veranderend stadslandschap als drager van poëzie.

Bouwplaatsen, vergane industrie en braakliggend terrein
vormen het historisch perspectief waaruit nieuwe
richtingen voor een toekomstige leefomgeving in de stad
worden bepaald. Het gekozen decor is universeel terwijl
het karakter van de stad Maastricht onmiskenbaar
aanwezig is.

De poëzie geeft de gekozen plekken een nieuw gezicht.
Door gebruik te maken van vluchtige materialen, zoals
kinderkrijt en afplaktape, schrijft de dichter een
boodschap in een onschuldige vorm van guerilla-poëzie.
Sensibel verwijst hij naar snelheid en waarden van onze
hedendaagse maatschappij. De fotograaf archiveert de
poëzie met een haviksoog tot een gezamenlijk
perspectief.